อบายภูมิ

อบายภูมิ หมายถึง?

พจนานุกรมไทย อบายภูมิ หมายถึง:

1. [อะบายยะพูม] น. ภูมิที่เกิดอันปราศจากความเจริญ มี ๔ คือ นรก เปรตวิสัย อสุรกายภูมิ และกําเนิดดิรัจฉาน. (ป., ส. อปาย).