พุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดความสุข

รวมพุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดความสุข

พุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดความสุข ตามที่เคยรู้จัก พุทธสุภาษิต มีอยู่หลายคำ จะมีคำไหนที่เรารู้จักไหมนะ

1. กรรมย่อมจำแนกสัตว์ คือ ให้ทราม และประณีต
   
2. กรรมไม่ดี ย่อมเผาผลาญในภายหลัง
   
3. การที่ไม่ดี และไม่เป็นประโยชน์แก่ตนนั้นทำง่าย
   
4. การประพฤติประโยชน์กับคนไม่ฉลาดในประโยชน์ ไม่นำสุขมาให้เลย
   
5. การสร้างสมความดี นำสุขมาให้
   
6. การแสดงสัทธรรม นำความสุขมาให้
   
7. การใดเป็นประโยชน์ด้วย ดีด้วย การนั้นแลทำได้ยากยิ่ง
   
8. การไม่ทำความชั่ว ย่อมก่อให้เกิดความสุข
   
9. การไม่ทำความชั่วทั้งปวง 1 การบำเพ็ญความดีให้เพียบพร้อม 1 การชำระจิตของตนให้ผ่องใส 1 สามนี้ คือคำสอนของพระพุทธเจ้า
   
10. คนมีความชั่วย่อมเดือนร้อน เพราะกรรมของตน
    
11. คนเรานี้ ถ้ามีอันทำชั่วลงไป ก็อย่าพึงทำความชั่วนั้นซ้ำเข้าอีก
    
12. ความชั่ว คนชั่ว ทำง่าย
    
13. ความชั่ว ไม่ทำเสียเลย จะดีกว่า
    
14. ความดี คนชั่ว ทำยาก
    
15. ความดี คนดี ทำง่าย
    
16. ความดี ทำไว้แล จะดีกว่า
    
17. ความดี โจรลักไม่ได้
    
18. ความดีที่ทำไว้เองนี้แหละ เป็นทรัพย์ส่วนของตัวโดยเฉพาะ
    
19. ความดีที่ทำไว้เองเป็นมิตรตามตัวไปเบื้องหน้า
    
20. ความสงบระงับแห่งสังขารนั้น เป็นสุข
    
21. ความสุขอื่น ยิ่งกว่าความสงบใจไม่มี
    
22. ความเกิดขึ้นแห่งท่านผู้รู้ทั้งหลาย นำสุขมาให้
    
23. ความไม่เบียดเบียนกันเป็นสุขในโลก
    
24. จะพึงมีความสุขเป็นนิตย์ ก็เพราะไม่พบเห็นคนพาล
    
25. ช่างดอกไม้ ร้อยพวงมาลัยได้มากมาย จากดอกไม้กองหนึ่ง ฉันใด คนเรา เกิดมาแล้วก็ควร สร้างความดีงามให้มาก ฉันนั้น
    
26. ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย คำว่า บุญ นี้เป็นชื่อของความสุข
    
27. ตายเพราะชอบธรรมดีกว่า อยู่อย่างไม่ชอบธรรม จะมีค่าอะไร
    
28. ถึงคราวจะสิ้นชีพ บุญก็ช่วยให้เป็นสุข
    
29. ทำกรรมใดแล้ว ร้อนใจภายหลัง กรรมที่ทำนั้นแลไม่ดี
    
30. ทำกรรมใดแล้ว ไม่ร้อนใจภายหลัง กรรมที่ทำนั้นแลดี
    
31. ธรรมที่ประพฤติดีแล้ว นำมาซึ่งความสุข
    
32. ธรรมนั่นแหละ ย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม
    
33. ธีรชนสร้างความดีทีละน้อย ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความดี
    
34. นิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง
    
35. บัณฑิตนั้น ถึงถูกทุกข์กระทบ ถึงพลาดพลั้งลงก็คงสงบอยู่ได้ และ ไม่ละทิ้งธรรมเพราะชอบหรือชัง
    
36. บัณฑิตไม่ประกอบความชั่ว เพราะเห็นแก่ความสุขส่วนตัว
    
37. บาปไม่มีแก่ผู้ไม่ทำ
    
38. บุคคลใดเคยทำกรรมชั่วไว้ แล้วกลับตัวได้ หันมาทำดีปิดกั้น บุคคลนั้นย่อมทำโลกให้แจ่มใส เหมือนดังดวงจันทร์อันพ้นจากเมฆหมอก
    
39. บุคคลใดในกาลก่อนเคยผิดพลาด ครั้นภายหลังเขากลับตัวได้ไม่ประมาท บุคคลนั้น ย่อมทำโลกให้แจ่มใส เหมือนดังดวงจันทร์ อันพ้นจากเมฆหมอก
    
40. ผู้ประพฤติธรรม ย่อมนอนเป็นสุข
    
41. ผู้อิ่มในธรรม ย่อมนอนเป็นสุข
    
42. ผู้เจริญเมตตาดีแล้ว หลับและตื่นย่อมเป็นสุข
    
43. พาลชนสร้างสมความชั่วทีละน้อย ก็เต็มเพียบไปด้วยความชั่ว
    
44. พึงสละทรัพย์ เพื่อเห็นแก่อวัยวะ พึงสละอวัยวะ ในเมื่อจะรักษาชีวิต พึงสละได้หมด ทั้งอวัยวะ ทรัพย์ และ ชีวิต ในเมื่อคำนึงถึงธรรม
    
45. ละเหตุทุกข์ได้ เป็นสุขในที่ทั้งปวง
    
46. สัตว์โลก ย่อมเป็นไปตามกรรม
    
47. อย่าดูหมิ่นความชั่วว่าเล็กน้อย คงจักไม่มีผลมาถึงตัว
    
48. อย่าพึงสร้างความพอใจในความชั่วนั้น การสั่งสมความชั่ว เป็นการก่อความทุกข์
    
49. เกียรติไม่ทิ้งผู้ตั้งอยู่ในธรรม
    
50. เพราะน้ำหยดทีละน้อย หม้อน้ำก็ยังเต็มได้
    
51. ไม่ควรทำบาป แม้เพราะเห็นแก่กิน
    
52. ไม่พึงปรารถนาความสำเร็จแก่ตน โดยทางไม่ชอบธรรม
    
53. ไม่ได้แต่ชอบธรรมดีกว่า ถึงได้แต่ไม่ชอบธรรมจะดีอะไร