คำไวพจน์ ความรู้ มีอะไรบ้าง? รวมคำศัพท์เกี่ยวข้อง พร้อมความหมาย

สวัสดีครับนักเรียนทุกท่าน วันนี้เราจะมาเรียนรู้เกี่ยวกับ คำไวพจน์ของคำว่า "ความรู้" ซึ่งเป็นคำที่มีความหมายถึงสิ่งที่ได้จากการศึกษา การค้นคว้า การทดลอง หรือประสบการณ์ รวมถึงความเข้าใจในสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นจริงและเป็นประโยชน์ต่อชีวิต

การเรียนรู้คำไวพจน์จะช่วยให้เราสามารถใช้ภาษาไทยได้อย่างสละสลวยและหลากหลายมากยิ่งขึ้นครับ

คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายเหมือนกันหรือคล้ายกัน แต่มีรูปคำที่ต่างกัน การนำคำไวพจน์มาใช้จะช่วยเพิ่มอรรถรสในการอ่านและเขียน ทำให้งานเขียนดูน่าสนใจและไม่ซ้ำซาก

ตัวอย่างคำไวพจน์ของ "ความรู้" และความหมาย

วิทยา: หมายถึง ความรู้, วิชาความรู้
ปรีชา: หมายถึง ความฉลาด, ความสามารถในการคิดอ่าน, ปัญญา
ปัญญา: หมายถึง ความรู้รอบ, ความเข้าใจในเหตุผล, ความฉลาดเกิดจากการเรียนและคิด
ภูมิปัญญา: หมายถึง ความรู้ ความสามารถ ทักษะ ประสบการณ์ และความเชี่ยวชาญที่สั่งสมมา
สรรพวิทยา: หมายถึง ความรู้ทั้งปวง, ความรู้ทั้งหมด
วิชา: หมายถึง ความรู้ที่ได้จากการศึกษาเล่าเรียน, สาขาวิชา
พุทธิ: หมายถึง ความรู้, ความเข้าใจ (มักใช้ในทางธรรมะ)
ญาณ: หมายถึง ปัญญาหยั่งรู้, ความรู้ที่เกิดจากการรู้แจ้ง

ตัวอย่างการใช้คำไวพจน์ ความรู้ ในการแต่งกลอน

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ผมขอยกตัวอย่างการนำคำไวพจน์ไปใช้ในบทกลอนง่าย ๆ นะครับ

แสวงหา วิทยา ค่าอนันต์
ฝึกฝน ปัญญา ทุกคืนวัน
สร้างเสริม ภูมิปัญญา อันสำคัญ
ประดับใจให้พลันด้วย สรรพวิชา

คำไวพจน์ของคำว่า "ความรู้" มีอะไรบ้าง?

ผมได้รวบรวมคำไวพจน์ของคำว่า "ความรู้" ที่สำคัญและน่าสนใจมาให้นักเรียนได้ศึกษา ดังนี้ครับ

ความรู้: วิชา; เวท; เวท-; เมธา; วิทยา; พิทย; พิทย-; มันตา; พิทยา; โพธ; วิชานนะ; ภูมิรู้; พิทย์

พจนานุกรมไทย ความรู้ หมายถึง:

น. สิ่งที่สั่งสมมาจากการศึกษาเล่าเรียน การค้นคว้า หรือประสบการณ์ รวมทั้งความสามารถเชิงปฏิบัติและทักษะ; ความเข้าใจหรือสารสนเทศที่ได้รับมาจากประสบการณ์; สิ่งที่ได้รับมาจากการได้ยิน ได้ฟัง การคิด หรือการปฏิบัติ; องค์วิชาในแต่ละสาขา เช่น ความรู้เรื่องเมืองไทย ความรู้เรื่องสุขภาพ.

ความหมายในพจนานุกรมไทย ของคำที่มีความหมายคล้าย ความรู้

ความรู้ หมายถึง น. สิ่งที่สั่งสมมาจากการศึกษาเล่าเรียน การค้นคว้า หรือประสบการณ์ รวมทั้งความสามารถเชิงปฏิบัติและทักษะ; ความเข้าใจหรือสารสนเทศที่ได้รับมาจากประสบการณ์; สิ่งที่ได้รับมาจากการได้ยิน ได้ฟัง การคิด หรือการปฏิบัติ; องค์วิชาในแต่ละสาขา เช่น ความรู้เรื่องเมืองไทย ความรู้เรื่องสุขภาพ.
ภูมิรู้ หมายถึง [พูม-] น. ความรู้, พื้นความรู้.
มันตา หมายถึง น. ความรู้, ปัญญา. (ป.).
วิชา หมายถึง น. ความรู้, ความรู้ที่ได้ด้วยการเล่าเรียนหรือฝึกฝน, เช่น วิชาภาษาไทย วิชาช่าง วิชาการฝีมือ. (ป. วิชฺชา; ส. วิทฺยา).
วิชานนะ หมายถึง น. ความรู้, ความเข้าใจ. (ป.; ส. วิชฺาน).
วิทยา หมายถึง [วิดทะยา] น. ความรู้, มักใช้ประกอบกับคําอื่น เช่น วิทยากร วิทยาคาร จิตวิทยา สังคมวิทยา. (ส.).
เมธา หมายถึง น. ปัญญา, ความรู้, ความฉลาดรอบคอบ. (ป., ส.).
เวท หมายถึง [เวด] น. ความรู้, ความรู้ทางศาสนา; ถ้อยคําศักดิ์สิทธิ์ที่ผูกขึ้นเป็นมนตร์หรือคาถาอาคม เมื่อนํามาเสกเป่าหรือบริกรรมตามลัทธิวิธีที่มีกําหนดไว้ สามารถให้ร้ายหรือดี หรือป้องกันอันตรายต่าง ๆ ตามคติไสยศาสตร์ได้ เช่น ร่ายเวท, บางทีก็ใช้เข้าคู่กับคำ มนตร์ เป็น เวทมนตร์; ชื่อคัมภีร์ภาษาสันสกฤตโบราณซึ่งเป็นพื้นฐานของศาสนาพราหมณ์ยุคแรก มี ๔ คัมภีร์ ได้แก่ ๑. ฤคเวท ว่าด้วยบทสวดสรรเสริญเทพเจ้าทั้งหลาย ตอนท้ายกล่าวถึงการสร้างโลก ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นต้นแบบความเชื่อของชาวอินเดีย ๒. ยชุรเวท ว่าด้วยรายละเอียดการประกอบยัญพิธีและลำดับมนตร์ที่นำมาจากคัมภีร์ฤคเวทเพื่อสวดในขั้นตอนต่าง ๆ ของพิธี ๓. สามเวท ว่าด้วยบทขับที่คัดเลือกมาจากประมาณหนึ่งในหกของฤคเวท และใช้เฉพาะในพิธีที่บูชาด้วยน้ำโสม ๔. อถรรพเวท หรือ อาถรรพเวท เป็นเวทมนตร์คาถาเพื่อให้เกิดผลดีแก่ฝ่ายตนหรือผลร้ายแก่ฝ่ายศัตรู ตลอดจนการบันดาลสิ่งที่เป็นมงคลหรืออัปมงคล การทำเสน่ห์ การรักษาโรค และอื่น ๆ สามคัมภีร์แรกเรียกว่า ไตรเวท หรือ ไตรเพท ต่อมารับอถรรพเวทหรืออาถรรพเวทเข้ามารวมเป็นสี่คัมภีร์เรียกว่า จตุรเวท หรือ จตุรเพท, เรียกยุคแรกของศาสนาพราหมณ์จนถึงประมาณสมัยพุทธกาลว่า ยุคพระเวท มีวรรณกรรมหลักประกอบด้วยคัมภีร์พระเวท คัมภีร์พราหมณะ คัมภีร์อารัณยกะและคัมภีร์อุปนิษัทรุ่นแรก. (ป., ส.).
โพธ หมายถึง [โพด] น. ความรู้, ความเข้าใจ, ความฉลาด. (ป., ส.). ก. แย้ม, บาน, แรกรุ่น เช่น นงโพธ.