แพศย์

แพศย์ หมายถึง?

พจนานุกรมไทย แพศย์ หมายถึง:

1. [แพด] น. คนในวรรณะที่ ๓ แห่งสังคมฮินดู ซึ่งมี ๔ วรรณะ ได้แก่ พราหมณ์ กษัตริย์ แพศย์ และศูทร. (ส. ไวศฺย; ป. เวสฺส).