เดียรถีย์

เดียรถีย์ หมายถึง?

พจนานุกรมไทย เดียรถีย์ หมายถึง:

1. [-ระถี] น. นักบวชภายนอกพระพุทธศาสนาในอินเดียสมัยพุทธกาล. (ส. ตีรฺถิย; ป. ติตฺถิย).