บ๊วย คำศัพท์ภาษาไทย n ภาษาญี่ปุ่น梅 คำอ่านภาษาญี่ปุ่น うめ 0 0 บ๊วย หมายถึง? พจนานุกรมไทย บ๊วย หมายถึง: น. (๑) ชื่อไม้ต้นชนิด Myrica rubra Sieb. et Zucc. ในวงศ์ Myricaceae ผลกลม ผิวขรุขระ สุกสีแดงคลํ้า กินได้ รสเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ. (๒) ชื่อไม้ต้นชนิด Prunus mume Sieb. et Zucc. ในวงศ์ Rosaceae ผลกลมแบน มีขน ผลสุกสีเหลือง รสเปรี้ยวจัดและขม ดองเกลือแล้วกินได้. (ปาก) ว. ที่สุดท้าย, ล้าหลังที่สุด. (จ.). ดูทั้งหมด ภาพประกอบบ๊วย
