เพี้ยน

คำศัพท์ภาษาไทย

ภาษาจีน稍微不同

คำอ่าน [shāo wēi bù tóng]

พจนานุกรมไทย เพี้ยน หมายถึง:

  1. ว. ผิดแปลกไปเล็กน้อย เช่น หน้าเพี้ยน, คลาดเคลื่อน เช่น พูดเพี้ยน เสียงเพี้ยน, ผิดเพี้ยน ก็ว่า, โบราณใช้ เพียน ก็มี; (ปาก) ไม่ค่อยปรกติ (มักใช้แก่คน) เช่น เขามีท่าทางเพี้ยน ๆ.

 ภาพประกอบ

  • เพี้ยน ภาษาจีนคืออะไร, คำศัพท์ภาษาไทย - จีน เพี้ยน ภาษาจีน 稍微不同 คำอ่าน [shāo wēi bù tóng]