อสงไขย

คำในภาษาไทย

คำบาลีอสงฺเขยฺย

คำสันสกฤตอสํเขฺยย

ความหมายไม่พึงนับ, (มากจน) นับไม่ถ้วน, จำนวนที่มากมาย; (ทางคณิตศาสตร์ เท่ากับจำนวน โกฏิ20 = 10,000,00020 = 10140)

อ่านว่า /อะ-สง-ไข/

พจนานุกรมไทย อสงไขย หมายถึง:

  1. [อะสงไข] ว. มากจนนับไม่ถ้วน. น. ชื่อมาตรานับจํานวนใหญ่ที่สุด คือ โกฏิยกกําลัง ๒๐. (ป. อสงฺเขยฺย; ส. อสํขฺย).

 ภาพประกอบ

  • อสงไขย บาลี สันสกฤต?, คำบาลีและสันสกฤต อสงไขย คำในภาษาไทย อสงไขย คำบาลี อสงฺเขยฺย คำสันสกฤต อสํเขฺยย ความหมาย ไม่พึงนับ, (มากจน) นับไม่ถ้วน, จำนวนที่มากมาย; (ทางคณิตศาสตร์ เท่ากับจำนวน โกฏิ20 = 10,000,00020 = 10140)