ภูมิ

คำในภาษาไทย

คำบาลีภูมิ

คำสันสกฤตภูมิ

ความหมายแผ่นดิน. (ไทย) + (พูม) พื้น, ชั้น, พื้นเพ, ความรู้ เช่น อวดภูมิ/อมภูมิ; สง่า, โอ่โถง, องอาจ, ผึ่งผาย เช่น วางภูมิ.

อ่านว่า /พูม/ /พู-มิ/ /พูม-มิ/

พจนานุกรมไทย ภูมิ หมายถึง:

  1. [พูม] น. พื้น, ชั้น, พื้นเพ; ความรู้ เช่น อวดภูมิ อมภูมิ.

  2. [พูม] ว. สง่า, โอ่โถง, องอาจ, ผึ่งผาย, เช่น วางภูมิ.

 ภาพประกอบ

  • ภูมิ บาลี สันสกฤต?, คำบาลีและสันสกฤต ภูมิ คำในภาษาไทย ภูมิ คำบาลี ภูมิ คำสันสกฤต ภูมิ ความหมาย แผ่นดิน. (ไทย) + (พูม) พื้น, ชั้น, พื้นเพ, ความรู้ เช่น อวดภูมิ/อมภูมิ; สง่า, โอ่โถง, องอาจ, ผึ่งผาย เช่น วางภูมิ.